Dag 14, 18/09: Lake Louise => Salmon Arm

Slightly Moist

[ 400km – 5u15 nonstop ]

Het is vandaag nóg kouder in Lake Louise; voor morgen wordt er zelfs kans op sneeuw voorspeld… Voor we hier wegrijden, halen we nog een picnic in de Village Market en zoeken we eerst nog Morant’s Curve op, een bekend uitzichtpunt op de Canadian Pacific Railway. We zijn er niet alleen en zijn ook niet de enigen die een tijd blijven wachten in de hoop dat er een trein passeert die de foto’s een extra onderwerp kan geven. Helaas, het blijft stil.

img_3494

img_2175

11u15. We rijden verder, door Yoho National Park en weg uit de Canadian Rockies richting Glacier National Park. Inmiddels moet de klok 1u achteruit. We zitten nu op GMT-7 of 9u achter op België.

Glacier National Park is vooral een wandelpark en dat zijn we hier niet echt van plan. Het weer begint ook terug te verslechteren. We stoppen bij het Visitor Center en that’s it.

We rijden verder naar Mount Revelstoke National Park waar we over de korte maar heel mooie Giant Cedars Boardwalk wandelen. Als er 1 soort wandeling is die wél goed past bij nat weer, dan is het de soort die door regenwouden en “old growth” bossen loopt. Inmiddels is het 14u30 plaatselijke tijd.

img_2215

img_2212

img_2222

img_2227

img_2252

img_2245

img_2258

img_2280

img_2318

We moeten het uur wat in de gaten houden, want we willen graag de Meadows in the Sky Parkway rijden naar de top van Mount Revelstoke die om 17u30 plaatselijke tijd sluit voor verkeer dat omhoog gaat. Bovenaan kun je een aantal wandelingen doen, maar de weg naar omlaag sluit al om 18u30…

img_2337

De uitzichten vallen helaas tegen omwille van het weer. Gelukkig is het met zijn 16 haarspeldbochten een hele leuke baan om met een 3.6L V6 op te rijden :-]

img_2361

img_2373_blended

img_2379

Rond 16u15 zijn wel al boven. Het laatste stukje moet je echter met een shuttlebus doen. Volgens de website gaat de laatste shuttle omhoog om 17u30; echter hangt er nu 16u20 uit… We zijn in principe dus nog op tijd, maar er komt echt heel dichte mist opzetten… Dan maar terug omlaag zeker?

img_2382

En hoe de laatste 100km van vandaag eruitzien? Zo:

img_2383

Aankomst rond 18u. Dinner bij Boston Pizza in Salmon Arm; heerlijke keten met een heel ruim aanbod!

Hotel: Comfort Inn & Suites

Dag 13, 17/09: Lake Louise

The Invasion

[ 140km – 2u30 nonstop ]

Het plan vandaag was om zo vroeg mogelijk naar Moraine Lake te rijden om daar na zonsopgang rond te wandelen. In 2013 ben ik hier ook geweest rond de middag, maar dan was het hier al heel druk. Toen waren we een van de laatsten die nog langs de weg op 1km van de overvolle parking mochten parkeren voor de weg werd afgesloten.

Vandaag is het echter heel bewolkt & regenachtig, dus dat motiveerde niet echt om al vroeg op pad te gaan. Voor mooi ochtendlicht op het meer moeten we het in ieder geval niet doen. Uiteindelijk vertrekken we pas rond 10u00 om al heel snel toch in de file te staan op de weg richting Lake Louise & Moraine Lake… De weg richting Moraine Lake is opnieuw afgesloten en ook op de weg naar Lake Louise staat er een 2km lange file, wat wil zeggen dat de parking daar ook overvol staat… En dat op een natte, koude, septemberochtend; wat moet het hier in de zomer wel niet zijn? Ik schuif nog even aan, maar besef al rap dat heel dit circus echt wel nog lang kan duren, dus ik keer om. Misschien vanavond nog eens proberen.

Op naar Yoho National Park dan maar, waar we eerst bij de Lower en Upper Spiral Tunnel viewpoints stoppen. Hier maakt de Canadian Pacific Railway 2 lussen over zichzelf. Bij de Lower Tunnel is er niet veel te zien, maar bij de Upper Spiral Tunnel horen we in de verte een trein aankomen, dus we blijven hier een een tijdje wachten. Met vlotjes boven de 100 wagons in een bergachtig landschap gaat die natuurlijk niet snel vooruit; pas na een kwartier verschijnt hij.

img_3375

img_3383

img_1948

Iets verderop staan we nog even stil omdat er weer 2 sukkelaars voorop rijden die het niet konden laten heel hun appartement mee te sleuren en *oops* bijna niet kunnen draaien op de haarspeldbochten richting Takakkaw Falls. Tjah…

img_1951

Takakkaw Falls is de 2e hoogste waterval in West-Canada. Inmiddels is het +- 12u. We wandelen hier tot aan de voet en terug. Het is niet zo ver, maar we “verliezen” wel redelijk wat tijd met fotograferen. In 2013 had ik hier geen statief mee wegens toch geen tijd; we reden toen immers 160km meer dan vandaag.

img_1967

img_1976-bewerkt

img_3404

img_1988-bewerkt

img_1991-bewerkt

img_1996-bewerkt-2

img_3428

img_2007-bewerkt

img_3433-2

img_2019-bewerkt

Daarna keren we terug richting de Trans-Canada Highway.

img_2062-bewerkt

img_2048

img_2078

img_2090

Na nog een paar lange fotostops langs de weg is het uiteindelijk al 14u45. We rijden verder naar Emerald Lake. Ook hier is het enorm druk. In 2013 hadden we het hier nagenoeg voor onszelf, rond 18u, bij +- 20°C. Nu is het nat & koud en toch staat de parking overvol. Hele bussen Aziaten worden er gelost. Het voelt bijna aan alsof we in China op reis zijn…. We hebben ook nog niet gegeten en hebben ook niets bij omdat ik graag in het Window at Cilantro restaurant had gegeten hier aan de oever van dit meer, helaas is het afgehuurd voor een trouwfeest. Een kleine kiosk vlakbij blijkt dan weer quasi uitverkocht te zijn. Dat, gecombineerd met de regen en de met hun minimum 2 zwiepende selfie sticks per gezin onophoudelijk kwebbelende Chinezen (zwijg dan toch en geniet gewoon?) en ik verlies mijn geduld. Ik had hier graag een eind rond het meer gewandeld, maar ik heb er helemaal geen zin meer in. De sereniteit die ik hier de vorige keer ervaren heb, is nergens te bespeuren. Je kan hier wel een kano huren om de Chinese invasie te ontvluchten en had het goed weer geweest, dan stond dit ook op de planning…
Voor de foto’s moet ik het ook niet doen; ik raad mama aan om bij thuiskomst gewoon maar eens naar die van 2013 te kijken… Fuck it, terug naar de auto en ons broodje opeten…

img_2100

img_3439

img_3449

img_3452

img_3455-bewerkt

img_2122

Lake Louise laten we voor wat het is, hier ben ik in 2013 reeds geweest bij veel aangenamer weer. We rijden terug naar ons hotel voor een kleine siësta en gaan uiteindelijk om 18u toch nog eens naar Moraine Lake gaan kijken.
De weg is terug open en de parking staat maar halfvol meer. We wandelen eerste de korte & steile Rockpile Trail voor een overzicht op het meer.

img_3458

img_3461

img_2129-bewerkt-2

Daarna wandelen we nog even langs de oever, maar niet heel ver meer. Een paar long exposure foto’s verder en het wordt gauw donker.

img_2156-hdr

Inmiddels is het 19u30 en rijden we nog zo’n half uurtje terug naar ons hotel. We gaan opnieuw eten in het Mountain Restaurant want het was hier gisteren ook lekker.

(Het reisverslag van 2013 over deze regio kan je hier vinden:)

Hotel: Mountaineer Lodge

Dag 12, 16/09: Jasper => Lake Louise

The Way Back

[ 350km – 5u nonstop ]

De verslagen van vandaag en de volgende 2 dagen schrijf ik pas 3-4 weken na de feiten, dus ik ga het wat korter maken en het voornamelijk bij foto’s houden. Ter plaatse had ik gewoonweg te weinig tijd om elke avond blogteksten te typen (laat staan foto’s te selecteren).

We doen vandaag opnieuw de Icefields Parkway, in zuidelijke richting van Jasper tot in Lake Louise in Banff National Park.
Zaken als Horseshoe Lake heb ik al bezocht & Athabasca Falls hebben we beiden een paar dagen geleden al bezocht, dus het gaat quasi rechtstreeks naar Sunwapta Falls rond 11u30 waar we eerst in de cafetaria van het “resort” vlakbij wat kopen om onderweg op te eten.

img_3281

img_1329

img_3313

img_3293

img_3310

img_3316

img_1348

img_1379

Rond 13u komt de Athabasca gletsjer met daarachter het Columbia Icefield in zicht. Het Columbia Icefield is ongeveer 325km² groot, 100 tot 365m diep en voedt een aantal gletsjers hier in de omgeving…

img_1489

img_3339

img_3347

img_1510

img_1519

img_3351

img_1538

“Isn’t God’s creation beautiful” roept een oudere man nog dolblij vanuit z’n auto terwijl we van het uitzicht staan te genieten. “Which god exactly?” wil ik nog antwoorden, of “Yeah, praise the Flying Spaghetti Monster and his noodliness!”, maar hij leek zo gelukkig en ik had tijd noch zin in een religieus debat.

We eten hier onze picnic op de parking van het Icefield Center en wandelen daarna de Toe of the Athabasca Glacier wandeling. Je kan hier goed zien hoe ver de gletsjer al is teruggetrokken in de laatste decennia; er staan bordjes met data langs de wandeling. Sinds 1992 is hij bv 200m teruggetrokken. 2km sinds 1844…
En koud dat het hier terug is…

img_1581

img_1589

img_1590

img_1608

img_1580

img_1638

Uiteindelijk is het 14u30 en rijden we iets verderop naar de Wilcox Pass. We doen hier niet het volledige traject; we wandelen enkel naar het 1e & 2e uitzichtpunt (het 1e zegt eigenlijk te weinig), da’s voor ons al lastig genoeg. Het is zo’n 3km heen en terug maar continu klimmen.

img_1652

img_1689

img_1713

img_1653

img_1667

Rond 16u30 staan we terug aan de auto. Nog iets binnenwerken en verder over de Icefields Parkway.

img_1755

img_1766

img_1778

Aan de Saskatchewan River Crossing slaan we af op Highway 11, de David Thompson Highway; deze loopt langs het gigantische (artificiële) Abraham Lake. We zijn niet echt iets van plan, gewoon sightseeing en aan Windy Point rond 17u45 maken we rechtsomkeer. Helaas komt er meer bewolking opzetten en doet het punt zijn naam alle eer aan…

img_1788

img_1840

img_1837

img_1847

img_1861

img_1870

Eens terug op de Icefields Parkway stoppen we niet meer; veel zaken hebben we 3 dagen dan wel 3 jaar geleden al gezien, en maar goed ook; 1 dag is eigenlijk echt te weinig om dit traject goed te bezoeken…

img_1902

Rond 19u30 komen we aan bij de Mountaineer Lodge in Lake Louise en na het inchecken gaan we nèt voor sluitingstijd (niets is hier heel lang open) nog eten in het aan te raden Mountain Restaurant vlakbij.

(De reisverslagen van dit traject enkele dagen geleden of van 2013 kan je hier vinden:)

Hotel: Mountaineer Lodge

Dag 9, 13/09: Canmore => Jasper

Not very peaceful…

[ 320km – 4u45 nonstop ]

We rijden vandaag de Icefields Parkway op van Banff naar Jasper National Park. Het is zowaar nog steeds zonnig weer, zonder veel wind, waar gaan we dat schrijven…

We doen vandaag niet “alles” op dit traject, want in 2013 heb ik hier al eens gereden en over een paar dagen doen we het nogmaals, maar in omgekeerde richting.

In principe ben ik tegen het wassen van een huurauto op een rondreis; elk spatje is immers een herinnering, maar het werd na de Smith Dorrien Trail van eergisteren toch iets te gortig. Telkens in- of uitstappen of iets uit de koffer halen en onze kleren waren terug vuil… Uiteindelijk beslissen we dan toch maar door de carwash te rijden… Bye-bye racing stripes…

img_0074

We rijden weg uit Canmore rond 10u en onze eerste stop is Herbert Lake in Banff National Park, zo’n 1u15 verderop. Hier begint ook de Icefields Parkway. Bij het uitstappen op de parking vertelt een mevrouw mij nog dat het “not very peacefull right now” is. Ik dacht nog, ja, daar moet daar enen int bos gescheten hebben, maar het was erger. “There’s about 20 Asians down there…” Vreemd, nochtans geen bus te bespeuren… Gelukkig zijn ze op de terugtocht en is het uiteindelijk toch rustig aan de oever van het meer.

img_0085

img_0092

We maken nog een paar stops langs de Crowfoot Glacier & Bow Lake, waaronder die bij de Num-Ti-Jah Lodge

img_0104

img_0116

img_0121

img_0127

img_0130

en rijden verder naar de Bow Summit, met 2088m het hoogste punt van de Icefields Parkway. In 2013 wandelden we hier enkel naar het viewpoint over Peyto Lake, nu zou ik verder willen wandelen naar een uitzichtpunt dat ik achteraf nog op internet ontdekt heb, een uitzichtpunt weg van het andere heel toeristische punt. En omwille van het tijdstip op de dag vandaag (13u30) is dat wel wenselijk. In 2013 waren we hier rond 17u30 en hadden we het punt volledig voor onszelf. We doen ongeveer anderhalf uur over de wandeling.

img_0154

img_2867

img_0166

img_0187

img_2879

img_0191

img_2893

We hebben eten mee als picnic tijdens de wandeling, maar uiteindelijk eten we pas als we terug aan de auto zijn. Daarna rijden we nog langs Waterfowl Lakes,

img_0217

img_4486

img_0238

en verder de Icefields Parkway op.

img_2912

img_2921

img_2924

img_2937

Voor de wandeling naar Parker Ridge die ik graag wou doen is het inmiddels eigenlijk al wat te laat en volgens anderen aan de trailhead ligt het pad er heel modderig bij, dus we rijden verder over de Sunwapta Pass, Jasper National Park binnen en voorbij het Columbia Icefield Center waar we in 2013 met een speciale bus tot op de Athabasca gletsjer zijn gereden. 15 minuten verder ligt de Beauty Creek Trail langs een aantal watervallen, die doen we wel. Inmiddels is het al 17u30.

img_0250

img_2943

img_0322

img_0334

img_0339

img_2947

img_0345-hdr-bewerkt

img_0376-hdr

Achteraf bedenk ik mij dat we waarschijnlijk niet de volledige Beauty Creek Trail hebben afgewandeld tot de laatste waterval, maar de zon was inmiddels wel al bijna onder, dus we zijn maar terug gewandeld. Na de nodige foto’s staan we pas rond 19u terug op de Parkway.

img_0381

Normaal gezien staat de Athabasca Falls pas een van de volgende dagen op de planning, maar ik bedenk ineens dat nu de zon quasi onder is, het misschien wel heel rustig zal zijn bij die waterval, terwijl ik later overdag waarschijnlijk enkel maar Chinezen zou kunnen fotograferen…

img_0390

img_0405

Hoewel je hier snel rondgewandeld bent, verliezen we hier toch bijna een uur en zien we de maan inmiddels opkomen.

img_3018

img_3009

Bij het binnenrijden van Jasper lopen er plots nog enkele herten de weg over, maar omdat het al pikdonker is, zijn er geen goeie foto’s meer van te maken.

Na hier nóg wat meer tijd te verliezen, checken we uiteindelijk pas rond 22u in bij Patricia Lake Bungalows, een leuk domein waar ik in 2013 ook al heb verbleven, in de natuur vlakbij Patricia Lake. We verblijven hier 3 nachten, dus ik heb de Cavell Suite geboekt zodat we wat ruimte hebben om te ademen.

Ondanks de vermoeidheid ga ik na 23u met de zaklamp toch nog richting Patricia Lake om m’n half mislukte sterrenhemelfoto’s van 2013 over te doen met een betere lens. Helaas is het quasi volle maan (en zowat de hele reis zit ze ’s nachts uit), wat nefast is voor night’s sky fotografie en al helemaal om de melkweg vast te kunnen leggen, helaas…

img_0450

img_0443-bewerkt

Na middernacht zit ik uiteindelijk in m’n bed. Het blog? Dat zal opnieuw moeten wachten 🙂

(Het reisverslag uit 2013 over de Icefields Parkway kan je hier vinden: Dag 8, 12/09: Jasper => Canmore)

Hotel: Patricia Lake Bungalows

Dag 8, 12/09: Canmore

Lazy Monday

[ 110km – 2u15 nonstop ]

We geraken vandaag niet op tijd uit ons bed. Misschien is het de koude van de afgelopen dagen die in onze kleren hangt, misschien is het het eten en de drank van gisterenavond of misschien hebben we het gewoon te laat gemaakt. Mama blijkt ook wat koortsachtig te zijn en een sinusontsteking te kweken.

Het originele plan om naar Grassi Lakes te wandelen, laten we dus varen, het is toch opnieuw vrij bewolkt. We ontbijten rustig in onze keuken, ik boek de tickets voor de Maligne Lake boat cruise voor overmorgen en typ wat tekst uit voor het blog. Uiteindelijk gaan we pas na de middag bij Boston Pizza wat take-out bestellen, gaan we alvast tanken en al een picnic gaan kopen voor morgenmiddag.

Na het eten en de siësta rijden we pas rond 16u30 weg uit Canmore richting Banff National Park voor een kort bezoekje aan Lake Minnewanka & Two Jack Lake. Ondertussen is de zon er gelukkig ook doorgekomen, maar veel tijd spenderen we hier niet, want in 2013 heb ik hier reeds met een motorbootje rondgevaren.

img_9772

img_9778

img_9785

img_9790

We hebben tickets voor de gondel naar Sulphur Mountain om 18u10. Daar maken we ook de wandeling naar het Sanson’s Peak Meteorological Observatory.

img_9831

img_9835

img_9839

img_9862

img_9890

img_9902

img_9907

img_9938

img_9944

img_9971

img_0007

We wachten nog de zonsondergang af. Plan was die ofwel hier ofwel bij Mount Norquay aan de andere kant van Banff af te wachten, maar we zijn hier nu en willen ons niet gaan haasten. De quasi volle maan toont zich, maar helaas is de zonsondergang zelf niet zo spectaculair.

img_0023

img_0047

img_0060

Rond 20u15 zijn we terug beneden. Ik had graag The Keg Steakhouse in Banff eens geprobeerd, maar het zou opnieuw te laat worden, dus we gaan McDonald’s gaan halen in Canmore zo’n half uur verderop en gaan die terug in onze living gaan opeten, kwestie van toch nog een laatste keer van onze grote suite te kunnen genieten.

(De reisverslagen uit 2013 over deze regio kan je hier vinden: Dag 9, 13/09: Canmore & Dag 11, 15/09: Canmore)

Hotel: Silver Creek Lodge

Dag 7, 11/09: Waterton Lakes => Canmore

Winter Wonderland

[ 390km – 6u30 nonstop ]

Het weer is vandaag volledig omgeslaan. Nuja, volledig, het was al koud & winderig, nu is het ook zwaar bewolkt & regenachtig. We gaan eerst bij Wieners een take-away breakfast halen en nog wat extra voor ’s middags en rijden dan nog eens naar het uitzichtpunt over Upper Waterton Lake bij het Prince of Wales hotel, enkel en alleen om het verschil met het uitzicht gisterenavond eens te zien.

img_9354

Omdat het zo’n slecht weer is en we gisteren toch al deze viewpoints hebben aangedaan, vertrekken we pas rond 10u definitief uit Waterton Lakes National Park. Al gauw slaat het weer nog meer om en begint het zelfs te sneeuwen… Het is een heel eind rijden richting Longview waar je normaal gezien ten westen van de weg de hele tijd de rand van de Rocky Mountains zou moeten zien liggen, maar wij zien enkel maar wolken, regen & sneeuw.

img_9374

img_9376

img_9386

In Longview rijden we Highway 541 op die uiteindelijk overgaat in Hwy 40 of de Kananaskis Trail door Kananaskis Country. Het zicht blijft heel beperkt en het blijft af en toe sneeuwen, zeker als we omhoog klimmen. Wat normaal een prachtige route zou moeten zijn, is nu een mysterieus & sfeervol traject. Ik weet niet of ik het nu spijtig of mooi moet gaan vinden. Sowieso mooi, maar ook spijtig omdat ik in 2013 hier ook al niet de kans heb gekregen het landschap te verkennen omdat de weg toen was afgesloten wegens overstromingen.

img_9405

img_9410

img_9414

img_9419

img_9424

img_9430

Op de Highwood Pass, met 2207m het hoogste punt in het Peter Lougheed Provincial Park, ligt er toch echt een tiental cm sneeuw. Ondertussen is het ongeveer 13u15.

img_9445

img_9447

img_9439

Iets verderop slaan we af richting de Kananaskis Lakes. Het visitor center is gesloten, dus we rijden door naar de Lower & Upper Kananaskis Lakes. De wind is wat gaan liggen en de zon probeert zelfs wat door te breken, maar toch blijft het zeer koud, dus we wandelen hier niet te ver en eten ook in de auto onze picnic.

img_9506

img_9522

img_9526

img_9529

img_2834

img_2780

img_2777

We rijden terug richting de afslag naar de Smith Dorrien Trail rond 16u45. Ondanks het slechte weer is die gelukkig wel vrij goed begaanbaar. Hij is 61km lang overwegend gravel en je kan (en mag) er gewoon 80km/u rijden. Pas op het einde versmalt hij wat, maar het vormt nergens een probleem en op zo’n wegen rij ik juist graag. Niets zo slaapverwekkend als een kaarsrechte highway waar je maximum amper 90km/u mag en je vast zit achter een camper die niet harder dan 80 kan… Hier kan ik tenminste wel eens gas geven en de Jeep Grand Cherokee zijn nieuwe coating geven…

img_9557

img_9566

img_9572

img_9575

img_9589

img_9616

Na de nodige fotostops bereiken we uiteindelijk pas rond 18u30 Canmore waar we eerst in de Safeway wat inkopen gaan doen zodat we o.a. ontbijt hebben. We zitten hier 2 nachten in een suite met 2 slaapkamers, living & keuken; de eerste & laatste keer deze reis, helaas.

img_9766

We zijn te moe om nog uit te gaan eten, dus we vragen een plaats in de Wild Orchid Bistro in het hotel en zo zijn we pas rond 22u terug op de kamer. Na de herlaad-en-backup-procedure en het boeken van de tickets voor de Banff Gondola morgen, zal het opstellen van het blog dus andermaal moeten wachten…

(Het reisverslag uit 2013 over deze regio kan je hier terugvinden: Dag 12, 16/09: Canmore => Waterton Lakes.)

 

Hotel: Silver Creek Lodge

Dag 11, 15/09: Canmore

Route: 325km – 4u30 nonstop

day11_1

Vandaag staat Kootenay National Park op het programma, maar eerst rijden we nog een stukje van de Bow Valley Parkway die we gisteren niet gereden hebben. Opnieuw geen wildlife gezien… Het wildlife aanbod is voorlopig toch maar extreem mager geweest deze reis…

Om 10u30 wandelen we door Johnston Canyon naar de Lower Falls. Het is vrij koud en relatief druk.

Het wordt een iets rustigere dag door Kootenay National Park. Ik heb het park nooit echt speciaal gevonden tijdens m’n research thuis, dus het wordt vooral scenic driving richting Radium Hot Springs voor lunch.

We stoppen bij de Continental Divide op de Vermilion Pass, wat ook de grens tussen Banff & Kootenay National Park en die tussen Alberta & British Columbia is.

Daarna gaat het nonstop 1u verder naar het Kootenay Valley Viewpoint, maar veel boeit het niet eigenlijk, dus ik ga me nu niet bezig houden met de foto’s van daar, want ik loop zo al ver genoeg achter met het “live” blog 🙂 We rijden door naar Radium Hot Springs voor lunch en keren via dezelfde weg terug door Sinclair Canyon naar Numa Falls, wat niet zo veel voorstelt

en Marble Canyon rond 16u, met een wandeling door een deels afgebrand bos en over een paar bruggetjes over de canyon.

De Paint Pots trail stond ook op het programma, maar de brug is al van vorig jaar weggespoeld en blijkbaar nog steeds niet hersteld. Vanaf Marble Canyon kan je er ook wel geraken, maar dan wordt het een wandeling van 6km heen & terug, dat zie ik niet zitten en het is zo al 17u met nog een dik uur te gaan tot in Canmore. Het wordt opnieuw Wendy’s op onze laatste avond bij Banff National Park.

Hotel: Fire Mountain Lodge

Dag 10, 14/09: Canmore

Route: 300km – 4u45 nonstop

day10_1

We vertrekken vrij laat uit Canmore richting Moraine Lake in Banff NP. We rijden een gedeelte van de Bow Valley Parkway waar ’s morgens en ’s avonds veel kans op wildlife zou zijn, maar we zien nu helemaal niets, maar het is dan ook al 10u30.

Rond 12u komen we aan bij Moraine Lake, maar de parking staat overvol, auto’s worden al van 1km op voorhand naar de kant van de weg geleid om te parkeren. We zijn de voorlaatste auto die er nog bij kan, de rest moet rechtsomkeer maken…
Bart & Koen huren een canoe voor 1u. Ikzelf wandel langs het meer voor wat foto’s. Again, allemaal tegenlicht, maar met wat exposure bracketing en nabewerking thuis moet er toch wat moois uitkomen.

We doen ook de korte maar steile Rockpile trail waar je een mooi overzicht over het meer hebt. Hoe hoger je gaat, hoe blauwer het meer wordt.

Op de terugweg naar beneden vliegt m’n (nieuwe) camera uit m’n handen. Ik had hem niet rond m’n schouder, dus de schouderriem hing gewoon te bengelen en is ergens aan blijven haperen. Hup, alles een meter lager op de grond, om daarna nog een meter verder naar beneden over wat rotsen te rollen… Laat ons zeggen dat iedereen op en rond Moraine Lake nu weet hoe er gevloekt wordt in het Vlaams…

Gelukkig enkel cosmetische schade, wat lak geschaafd, en gelukkig zat m’n zonnekap erop, dus was de lens vooraan extra beschermd.

Ondertussen is het 14u en da’s 1u later dan voorzien en we moeten nog omhoog naar onze auto wandelen. Bart wil per sé nog een lange, zware wandeling maken vanaf Moraine Lake. Koen & ik willen verder rijden naar Yoho National Park zoals gepland en aangezien we zo al achterlopen, zo al laat terug in Canmore zullen zijn en de Moraine Lake Road nog eens op en af rijden ook nog eens 45min extra duurt, spreek ik met lichte tegenzin om 20u terug aan Moraine Lake af om Bart op te halen. Koen & ik rijden verder naar Lake Louise waar we rond 15u aankomen. Opnieuw overvolle parking. Het is superdruk rond het meer. We doen een stukje van de Lakeshore hike, maar doen die niet volledig om wat tijd in te halen. (And again, tegenlicht)

Na Lake Louise rijden we naar de Takakkaw Falls in Yoho National Park, rond 16u30. Yoho ligt in British Columbia, maar volgt dezelfde tijd als de rest van de nationale parken in de omgeving, Mountain Time dus, GMT-6. Onze GSM’s en onze auto weten dat blijkbaar niet en springen dus zonder dat we het beseffen 1u achteruit naar GMT-7 (zoals Vancouver & Seattle). We lopen dus rond in de illusie dat we plots voor lopen op schema, een primeur :p

We gaan “douchen” bij de Takakkaw Falls, met 384m de 2e hoogste waterval van West Canada. Camera & lens volledig doorweekt, but still working 🙂

Dan gaat het naar Emerald Lake (prachtig bij zonsondergang) & Natural Bridge (niet zo speciaal) waar we nog even onze benen strekken voor we terugrijden naar Moraine Lake in Banff NP om Bart op te pikken. We zijn uiteindelijk nog vroeg terug en gelukkig zit Bart z’n wandeling er ook al op, dus we kunnen recht naar huis, anderhalf uur verderop.

Hotel: Fire Mountain Lodge

Dag 9, 13/09: Canmore

Route: 100km – 2u nonstop

day9_1

Gisteren was een vrij drukke dag, dus vandaag houden we het rustig. De Banff Gondola stond ingepland voor moesten we de Jasper Tramway nog niet gedaan hebben, dus die slaan we over. Uiteindelijk vertrekken we pas rond 12u uit Canmore en rijden we de Tunnel Mountain Drive in Banff waar je het Banff Springs Hotel goed kan zien. Helaas, opnieuw tegenlicht… Het viewpoint over Banff zelf is ook extreem mager en ook de korte wandeling met zicht op Bow Valley en enkele hoodoos stelt eigenlijk niet zo veel voor en is allemaal tegenlicht.

We rijden door naar Lake Minnewanka. Je kan hier net als op Maligne Lake in Jasper NP tickets boeken voor een cruise, maar wij huren nu een motorbootje voor 1u zodat we wat vrij kunnen rondvaren.

Bart probeert de boot aan te meren, wat vierkant mislukt natuurlijk…. Ook in plaats van te remmen, geeft hij gas bij waardoor we niet onzacht tegen de andere aangemeerde motorbootjes botsen. Gelukkig springt een van de werknemers op de boot en neemt het roer over. “You don’t go faster when things go wrong…” zegt hij nog tegen Bart 🙂

Iets verderop stoppen we nog even bij Two Jack Lake.

Het is nog maar 17u, dus we rijden nog naar Vermilion Lakes ten westen van Banff, want morgen en overmorgen worden drukkere dagen en zullen we waarschijnlijk geen tijd voor die scenic drive hebben, of er in ieder geval niet langsrijden voor de zon achter de bergen verdwenen is.

Koen vliegt nog eens goed met de Phantom tegen onze auto en rond 19u zijn we terug in Fire Mountain Lodge. We hadden graag gebarbecued, maar dat toestel op ons terras is allesbehalve proper, dus we beginnen er niet aan en gaan McDonalds gaan halen 🙂

Hotel: Fire Mountain Lodge

Dag 8, 12/09: Jasper => Canmore

Route: 325km – 4u15 nonstop

day8_1

Vandaag rijden we “Icefields Parkway” tussen Jasper & Banff National Park, door velen “the most scenic drive in the world” genoemd. Of het nu echt DE mooiste route is die ik ooit gereden heb, is moeilijk te zeggen, maar het zal niet veel schelen. Alleen 1 grote tip voor zij die deze route ook van plan zijn: probeer van zuid naar noord te rijden, dus van Banff naar Jasper, anders rij je zoals ons de hele dag tegen de zon in… “Tegenlicht” wordt zowat het keyword van de dag bij vrijwel elke fotostop 🙂

Het eerste stuk van de Icefields Parkway tot aan Sunwapta Falls hebben we gisteren al gereden, dus we rijden zonder stoppen door tot aan Sunwapta Falls Resort om een picnic te kopen. Daarna gaat het tot aan Tangle Falls.

Volgende stop is Icefield Centre vlakbij het Columbia Icefield, een restant van de laatste ijstijd met een omvang groter dan Vancouver, ongeveer 325km² en 300m diep op het diepste punt. Columbia Icefield ligt op de grens tussen Jasper & Banff NP. 8 gletsjers vertrekken vanaf dit icefield. De Athabasca Glacier is de bekendste en te zien vanaf de snelweg.

Sinds 1870 is hij met meer dan de helft gekrompen. Meer dan 100 jaar geleden kwam de gletsjer nog tot over de snelweg.
We kopen in het Icefield Centre onze tickets voor de Snowcoach die tot op de Athabasca Gletsjer rijdt. We rijden in speciaal gemaakte bussen met gigantische banden de gletsjer op. 5000 CAD per band. Meer dan 1 miljoen voor de hele bus, naar het schijnt… Helaas opnieuw tegen licht.

De rit duurt 90 minuten, dus rond 14u staan we terug aan de auto en rijden we verder op de Icefields Parkway.

We rijden Banff National Park binnen ter hoogte van de Sunwapta Pass en stoppen bij Bridal Veil Falls en maken ook een korte, steile wandeling naar Panther Falls.

Next up is Mistaya Canyon, na een korte, steile afdaling. Opnieuw geen interessante foto’s van kunnen maken, vind ik.

We lopen een klein beetje achter op schema, maar niet zoveel, toch slaan we Waterfowl Lakes over want ik vind dat de zon al vrij laag begint te staan. We rijden door naar Bow Summit, het hoogste punt van de Icefields Parkway op 2088m. Hier wandelen we naar een viewpoint over Peyto Lake. Het blijkt nóg een steile wandeling te zijn naar het viewpoint. Ik dacht dat het min of meer naast de weg lag. Uiteindelijk is het 17u50 en eigenlijk te laat voor de mooiste views. De zon is reeds achter de bergen verdwenen terwijl die anders het meer helder blauw zou opgelicht hebben.

Bow Lake, Crowfoot Mountain & Crowfoot Glacier is opnieuw allemaal tegenlicht, dus daar heb ik op zich weinig zeggende foto’s van, maar de route zelf blijft wel prachtig.

Ondertussen is het 18u30 en rijden we nog anderhalf uur tot in Canmore waar we wat hamburgers & frieten ophalen in Wendy’s en inchecken in Fire Mountain Lodge. We zitten hier 4 nachten, dus we hebben een ruime condo geboekt: ruime living met keuken en op het 2e verdiep 2 slaapkamers met elk een badkamer, en op het terras een barbeque set 🙂

Hotel: Fire Mountain Lodge